Cogito ergo sum (Ik denk, dus ik ben) is een filosofische stelling van René Descartes, die een belangrijk element werd van de westerse filosofie. Cogito ergo sum is Latijn, de taal die men destijds soms sprak, maar vooral waarin werd geschreven. Descartes kwam tot zijn stelling in het werk Principia Philosophiae uit 1644.
Descartes begint zijn filosofie vanuit een scepticistisch standpunt. Overgeleverde waarheden kunnen onwaar blijken te zijn, en ook je eigen waarneming kan je bedriegen. Descartes vraagt zich af hoe je iets zeker kan weten. Zintuigen kunnen je bedriegen. Misschien is er wel een kwaadwillende demon die ons doorlopend probeert te bedriegen. Als men echter daarvan uitgaat, is er dan nog iets wat we zeker kunnen weten? Daar komt het cogito ergo sum om de hoek kijken: Descartes kan wel aan alles twijfelen, hij kan in alles bedrogen worden, maar dan nog is er iemand (of iets) die twijfelt, die bedrogen wordt. Het simpele feit dát hij twijfelt, impliceert dat hij bestaat. Het ‘ergo’ of ‘dus’ drukt geen conclusie uit, maar is een explicatie van wat er al was: zijn ligt besloten in het denken. Het enige wat je echt zeker kan weten is dat je bestaat, want je denkt, denkt te voelen, twijfelt. Daarmee is de eerste zekerheid terug in Descartes’ filosofisch systeem, en heeft hij dus een grond om op te staan, een beginpunt om in zijn filosofie van uit te gaan. 
Met dank aan Wikipedia.
Ik, Wilco Machielse, denk sedert 29 december 1947 dat ik besta. Ja, ik weet ook dat mijn onderbewuste dat voortdurend betwijfelt. Vandaar vermoedelijk mijn geldingsdrang, die ik in dit sterfelijk leven steeds beter van een lichte vorm van egocentrisch narcisme weet te transformeren naar dienstbaar leiderschap.
Hoe ik dat doe, wil ik jou laten zien in diverse verschijningsvormen. Denkend, doend, genietend, inspirerend. Veel plezier ermee!
De huispagina van deze website is gebaseerd op dit schilderij, gemaakt door mijn lieve zus Cobi. Zij was o.a. lerares beeldende vorming. Tegenwoordig geeft zij vrijwillig Nederlandse taalles aan buitenlandse vrouwen. Ook is zij slagwerker bij straatorkest “Eigen Hulp”.  
Jaarlijks wandelen wij op 30 november – verjaardag van onze pappie Rien. anno 1913 –  door de Baarnse bossen, waar wij in 1998 zijn as uitstrooiden. Daar naar boven kijkend, zie je de toppen van oude beuken. Dit schilderij was haar geschenk bij mijn 65e verjaardag in 2012.